Zone 2 training: wat het is, hoe je het berekent en hoeveel je doet
Blog
Trainingsplanning14 min leestijd

Zone 2 training: wat het is, hoe je het berekent en hoeveel je doet

Wat zone 2 training is bij hardlopen, trail, fietsen en triatlon, hoe je hem berekent en hoeveel je per week doet.

JPJuanPaMaker van TrainingForever·19 november 2026

Zone 2 training is het makkelijke aerobe werk dat je volhoudt en de volgende dag kunt herhalen. Bij hardlopen, trail, fietsen en triatlon is het de basis van de week, niet de beloning omdat je rustig bent gegaan. Deze pagina zegt wat die zone is, hoe je hem berekent via hartslag, vermogen, tempo of de praattest, hoeveel omvang zinvol is en welke fouten hem iets anders maken. De berekening van alle vijf de zones, met het uitgewerkte voorbeeld, blijft in de gids voor hartslagzones: daar landt een zoektocht naar een zonecalculator. Hier blijven we bij zone 2.

Wat zone 2 training is

In de afspraak van vijf zones die die gids gebruikt, is zone 2 de band van aerobe duur: 60–70 % van de maximale hartslag, of hetzelfde percentage van de hartslagreserve als je Karvonen gebruikt. Het is geen drempel die in een lab is gemeten. Het is een snede van dat model om te praten over een inspanning die makkelijk, stabiel en herhaalbaar is.

Het gevoel past daarbij. Je kunt hele zinnen zeggen. De ademhaling gaat omhoog, maar breekt niet. Daarna hoef je niet te gaan liggen, en een vergelijkbare training past de volgende dag nog. Als de loop alleen „lukt” als je duwt, of als de benen hem morgen niet kunnen herhalen, was dat geen zone 2, ook al viel de gemiddelde hartslag binnen de band.

De eerste drempel (het punt waarop lactaat boven de rustwaarden begint te stijgen) is het fysiologische plafond van dit makkelijke werk. Daaronder kun je praten en de inspanning volhouden. Tussen de eerste en de tweede drempel is de inspanning al anders: korte zinnen, hogere kosten, minder ruimte om te herhalen. Hoe die twee punten verschillen, staat bij de lactaatdrempel. De werkwijze van een lactaattest staat in de gids voor de lactaattest.

Waar het voor dient bij hardlopen, trail, fietsen en triatlon

Het dient om aerobe tijd te stapelen zonder de week onbruikbaar te maken. Het vervangt geen drempelwerk en geen series voor de VO2max. Het laat die ruimte.

  • Hardlopen. De makkelijke loop op het vlakke is de schoonste plek om de zone te lezen: tempo in min/km en hartslag tegelijk. Een loop die in de band begint en op wedstrijdtempo eindigt, heeft van prikkel gewisseld, ook al stond er „rustig” in de agenda.
  • Trail. Het tempo in min/km beweegt met het stijgingspercentage. Omhoog wandelen kan zone 2 zijn, en de afdaling rennend kan eruit lopen. Hartslag, de praattest en de ervaren inspanning houden beter stand dan het najagen van een wegentempo. Het tempo gecorrigeerd voor stijging helpt klimmen en afdalingen te vergelijken. Het maakt van een helling geen vlakke weg.
  • Fietsen. Vermogen zegt meteen wat je produceert. De hartslag loopt achter. Een korte klim kan boven het zone-2-vermogen zitten terwijl de hartslag nog in de band valt. Op het vlakke watts duidelijk onder de drempel vasthouden, met ruimte om te praten, is de nuttige lezing. Het gewogen vermogen (PP) laat zien of het bestand onrustig was: veel pieken en een vriendelijk gemiddelde zijn geen zone-2-training.
  • Triatlon. Elke sport heeft zijn eigen anker. Minuten in zwemzone 2, gezet tegen tempo per 100 m of kritische snelheid, zijn niet dezelfde minuten lopen of fietsen. Een rustige brick plan je zodat beide delen makkelijk blijven, niet zodat je de tweede „meeneemt” en optrekt.

Zone 2 in vijf zones is niet Seilers zone 2

Seiler en Kjerland (2006) splitsten de training van 11 junioren langlaufen op nationaal niveau met twee ventilatorische drempels. Zone 1: onder de eerste. Zone 2: tussen de twee. Zone 3: boven de tweede. Over 318 duurtrainingen in 32 dagen was de verdeling op hartslag 75 ± 3 % in zone 1, 8 ± 3 % in zone 2 en 17 ± 4 % in zone 3. Op ervaren inspanning van de training: 76 ± 4 %, 6 ± 5 % en 18 ± 7 %. In 60 trainingen met lactaat zat 71 % op 2,0 mmol/L of lager, 7 % tussen 2 en 4 mmol/L en 22 % boven 4 mmol/L. Bijna alle makkelijke omvang zit in hun zone 1. Hun zone 2, de band tussen de drempels, is de band die ze het minst gebruiken.

Seiler (2010) vat beschrijvende studies samen van duursporters op nationaal of internationaal niveau die 10 tot 13 keer per week trainen. Ongeveer 80 % van de trainingen gaat op lage intensiteit (de samenvatting zet die intensiteit op 2 mmol/L lactaat) en ongeveer 20 % wordt gedomineerd door werk van hoge intensiteit, zoals intervallen rond 90 % van de VO2max. Bij sporters die al sterk getraind zijn, ziet dat overzicht geen overtuigend bewijs dat de week zwaarder maken met meer intervallen de prestatie op lange termijn verbetert.

Het praktische gevolg gaat over de naam, niet over een percentage om over te nemen. Als een recreatieve loper zegt „ik doe veel zone 2”, bedoelt die meestal de makkelijke band van een model met vijf zones: onder de eerste drempel, gesprek nog mogelijk. Dat lijkt op zone 1 van Seiler, niet op zijn zone 2. „Veel zone 2” in de zin van Seiler is veel tijd tussen de drempels, precies de band die die skiërs nauwelijks aanraakten. Tijd in zones vergelijk je alleen binnen hetzelfde model en hetzelfde signaal. Een aandeel van 80 % in Z2 van een bestand met vijf zones is niet de 80 % trainingen van Seiler.

Die studies beschrijven sporters die wedstrijden doen en vaak in de week trainen. Het is geen urenrecept voor iemand die drie dagen naar buiten gaat.

Zo bereken je zone 2

Kies één anker en wissel het niet halverwege de week. De volledige formules, wanneer je welke gebruikt, en de tabel van de vijf zones staan in de gids voor hartslagzones. Hieronder rekenen we alleen zone 2 uit.

Via de hartslag

Je hebt twee getallen nodig, en het loont om ze niet te verzinnen. De maximale hartslag geschat als 220 min de leeftijd is een grof begin. Een gemeten maximum, uit een test of aan het eind van een korte, hard gelopen wedstrijd, lijkt meer op die persoon. De rusthartslag neem je op meerdere ochtenden, voordat je opstaat, en je gebruikt het gemiddelde. Heb je die nog niet, blijf dan bij een percentage van het maximum en ga naar Karvonen zodra je hem hebt.

In de afspraak van vijf zones van de gids:

  • Percentage van de HFmax. Zone 2 = HFmax × 0,60 tot HFmax × 0,70.
  • Karvonen, of hartslagreserve (Karvonen, Kentala en Mustala, 1957). Eerst de reserve: HFmax − rust-HF. Daarna doel-HF = rust-HF + (reserve × percentage). Zone 2 gebruikt 60–70 % van die reserve, niet 60–70 % van het maximum.
  • Via de drempel. Ken je de hartslag op de eerste drempel, dan is dat punt het plafond van het makkelijke werk, niet een percentage van een formule. De tweede drempel (of een veldschatting, zoals de laatste 20 minuten van een test van 30 minuten) houdt makkelijk werk uit de buurt van drempelwerk. De precieze snedes als percentage van de drempel horen bij het model dat je koos.

Hetzelfde hart, de eerste twee methoden, alleen zone 2. Dit is de zone-2-rij uit het voorbeeld van de gids: HFmax 190 bpm en rust 50 bpm. De reserve is 140 bpm. Het is geen resultaat van de studies hierboven.

MethodeWat je vermenigvuldigtZone 2 bij 60–70 %
% van HFmax190 bpm114–133 bpm
KarvonenReserve van 140 bpm, plus rust134–148 bpm

Karvonen komt hoger uit omdat de rust erbij komt: 50 + (140 × 0,60) = 134, en 50 + (140 × 0,70) = 148. De twee getallen zijn niet inwisselbaar. Staat het horloge op de ene methode en het plan op de andere, dan schuift de „makkelijke” training. De randen van de zones raken elkaar in de volledige tabel van de gids.

Via vermogen

Op de fiets, en bij het lopen als er een vermogensmeter is, is duurzone 2 de band van jouw model die duidelijk onder de drempel en onder het tempo ligt. Het gebruikelijke anker is FTP of drempelvermogen: dat zijn algemene termen, en de percentages komen uit het model dat je gebruikt, niet van deze pagina. Een vriendig gemiddeld wattage met veel pieken telt niet als zone 2. Gewogen vermogen laat dat zien.

Hoe hartslag en watts samengaan, zonder elke seconde te moeten samenvallen, staat in zones op hartslag en vermogen.

Via tempo

Het tempo van zone 2 komt niet uit een algemene formule in min/km. Het komt uit stabiele trainingen binnen de hartslag- of vermogensband die je al hebt gezet: je noteert het gemiddelde tempo van die stukken, en die tabel hoort bij die persoon tot de vorm verandert. Op de trail overleeft een vlak min/km de helling niet. In het zwemmen is het tempo per 100 m, verankerd aan de kritische snelheid, en het wordt niet van de loop gekopieerd.

Praattest en ervaren inspanning

Foster en collega’s (2008) hebben het verband tussen de praattest en de ventilatorische drempel getoetst. Toen die drempel verschoof (een bloeddonatie, een trainingsperiode) en toen de intensiteit erboven en eronder werd gezet, volgde het vermogen om te spreken de drempel goed genoeg om inspanning voor te schrijven. De fout die ze beschrijven, neigt ernaar de test als geslaagd te zien terwijl de intensiteit al boven de drempel zit: een zin kunnen zeggen bewijst op zich niet dat je er nog onder zit.

Een trainer gebruikt het zo. Hele zinnen, niet ingekort om te kunnen antwoorden: je zit nog aan de makkelijke kant. Gebroken zinnen: je bent de band tussen de drempels in gegaan, of er voorbij. Het maakt van de hartslag geen getal. Het helpt op een warme dag, in een klim of als de sensor het begeeft.

De ervaren inspanning sluit dezelfde lezing. In TrainingForever loopt de RPE van de training van 1 tot 10. Een goed uitgevoerde zone 2 zit meestal in het lage deel van wat die persoon noteert bij makkelijke lopen. Je vergelijkt hem met zichzelf, niet met de 3 van iemand anders. Hoe je de vraag stelt, staat in de gids over ervaren inspanning (RPE).

Hoeveel per week

Er is geen urencijfer dat voor iedereen past. De 80 % van Seiler (2010) is een verdeling van trainingen bij sporters die al 10 tot 13 keer per week trainen, en het grootste deel van die makkelijke omvang is zijn zone 1, onder de eerste drempel. „80 % van mijn vier dagen” overnemen alsof het hetzelfde is, mengt de naam van de zone en het soort sporter.

Wat een trainer beslist — en dit is traineroordeel op basis van die bevindingen, geen protocol uit de artikelen:

  • De sleuteltraining van de week gaat voor. Zone 2 vult de rest van de tijd die die persoon kan herstellen.
  • Elke makkelijke training moet herhaalbaar zijn. Als de volgende kwaliteitstraining uit elkaar valt, was de makkelijke omvang te veel, of was hij niet makkelijk.
  • Wie drie dagen traint, hoeft de agenda niet te vullen om op een skiër te lijken die elke dag traint. Minder trainingen, nog steeds makkelijk, leren meer dan vier dagen op halve kracht.
  • De recente belasting gaat boven het mooie percentage. Loopt de acute vermoeidheid (FA) voor op de chronische adaptatie (AC), dan laat het belastingsverschil (DC) dat zien. Nog een loop toevoegen „omdat het zone 2 is” blijft belasting.

Typische fouten

  • Te hard gaan. De groep, het ego of de hellingen duwen de loop de band tussen de drempels in. In het model van Seiler is dat zijn zone 2, de band die bij die skiërs de minste tijd nam. In een model van vijf zones is het bestand geen Z2 meer. Tijd in zones laat het zien als model en signaal van week tot week hetzelfde blijven.
  • Het gemiddelde lezen en het goedkeuren. Twintig minuten te hoog en twintig te laag kunnen gemiddeld binnen de band vallen. De training was geen zone 2.
  • Hartslagdrift negeren. Coyle en González-Alonso (2001) beschrijven cardiovasculaire drift bij langdurige inspanning van matige intensiteit: vanaf ongeveer 10–20 minuten daalt het slagvolume en stijgt de hartslag parallel. Uitdroging maakt het groter. Tempo of watts kunnen gelijk blijven terwijl de hartslag de band verlaat. Hoe TrainingForever de twee helften van een lange inspanning leest, staat bij hartslagdrift. Een los percentage noemt de oorzaak niet: warmte, helling, te weinig gedronken, of een tempo dat al hoog was.
  • De hartslag koste wat kost najagen. Bij warmte of vermoeidheid afremmen tot het getal terugkomt, kan een training zo kort of zo gebroken maken dat hij niet meer stapelt wat je wilde. De praattest en de RPE zeggen of je nog op de prikkel zit. De hartslag is die dag het signaal dat is verschoven.
  • Ankers mengen. Maandag als percentage van het maximum, woensdag op Karvonen, zaterdag op het tempo van een oude test. Zone 2 wisselt van getal en de sporter weet niet welke hij moet volgen.
  • 220 min de leeftijd behandelen als een gemeten maximum. Zit de formule te laag of te hoog, dan schuift de hele band. De zonengids vergelijkt die schatting met een gemeten maximum.

Hoe een trainer het plant en volgt

Eerst komt het model op de kaart: maximum, rusthartslag als die in de berekening zit, drempel als die er is, en de zones die uit die keuze komen. Als de vorm verandert, herhaal je dezelfde test. Je wisselt niet van formule.

Sporterkaart in TrainingForever met hartslagzones, drempel en VAM
Zones en drempel leven op de kaart. Zone 2 komt daar vandaan, niet uit een nieuwe som elke maandag.

De training wordt geschreven met een band en de praatcontrole, niet alleen met een gemiddelde hartslag. Op het vlakke kan hij een tempo dragen. Op de fiets vermogen. Op de trail hartslag of RPE, en de vrijheid om hellingen te lopen die uit de band raken. De trainer exporteert die training naar het horloge: Garmin, Polar, Suunto, Apple Watch en Coros. Strava kan ernaast staan als de sporter het al gebruikt. Het is niet nodig om de zone te plannen of het bestand te lezen.

Na de training kijk je of de bedoeling en het bestand samenvallen. Tijd in zones zegt hoeveel minuten in de band vielen. De relatieve intensiteit (IR) zegt of het geheel echt makkelijk was. De totale belasting (CT) zegt wat die training in de week woog. Op de fiets verraadt de PP de pieken. Bij een lange inspanning zegt de drift of de hartslag wegliep terwijl de productie bleef. De RPE, op een schaal van 1 tot 10, zegt hoe het voelde.

Activiteitsanalyse in TrainingForever met kaart, zones en intervallen
Gepland tegen gedaan: kaart, zones en intervallen van die training.

Daarmee wordt de volgende week beslist. Komt zone 2 makkelijk uit, is de RPE de gebruikelijke en schiet de FA niet omhoog, dan kan de omvang blijven of bescheiden stijgen. Loopt de hartslag weg, stijgt de RPE of valt de sleuteltraining van de volgende dag om, dan kort je de duur in of verlaag je het plafond voordat je een extra dag toevoegt. De namen van deze maten en hoe je ze samen leest, staan in de gids voor de maten van TrainingForever.

Wat een trainer zegt

„Zone 2 gaat stuk als de sporter hem gebruikt om te bewijzen dat hij in vorm is. Als hij de volgende dag een vergelijkbare training niet kan herhalen, was die loop geen zone 2, ook al bleef de gemiddelde hartslag binnen de band.” — Marc Bañuls, online trainer hardlopen en trail

Veelgestelde vragen

Wat is zone 2 training?

Het is makkelijk, herhaalbaar aeroob werk. In de afspraak van vijf zones van de hartslaggids is dat 60–70 % van de HFmax, of hetzelfde percentage van de hartslagreserve met Karvonen. Op gevoel kun je in hele zinnen praten en de volgende dag een vergelijkbare training herhalen. Het is niet zone 2 in het drie-zonenmodel van Seiler: die band zit tussen de drempels.

Hoe bereken ik mijn zone 2?

Bij een HFmax van 190 bpm is 60–70 % 114–133 bpm. Is de rust 50 bpm, dan geeft Karvonen 134–148 bpm: 50 plus 60–70 % van de reserve van 140. Dat is de zone-2-rij uit het voorbeeld van de gids, geen labdrempel. Ken je de eerste drempel, dan is dat punt het plafond van het makkelijke werk. Vermogen en tempo komen uit het model en uit de stabiele trainingen van die persoon. De tabel van de vijf zones staat in de gids voor hartslagzones.

Is de zone 2 die ik train de zone 2 van Seiler?

Bijna nooit. Bij Seiler en Kjerland (2006) ligt zone 1 onder de eerste ventilatorische drempel, zone 2 tussen de drempels en zone 3 boven de tweede. Over 318 duurtrainingen van 11 junioren verdeelde de hartslag zich als 75 ± 3 % in zone 1, 8 ± 3 % in zone 2 en 17 ± 4 % in zone 3. Het makkelijke werk dat een loper met zone 2 bedoelt, lijkt op zone 1 in dat model.

Hoeveel zone 2 moet je per week doen?

Seiler (2010) beschrijft bij sporters die 10 tot 13 keer per week trainen ongeveer 80 % van de trainingen op lage intensiteit en ongeveer 20 % die door werk van hoge intensiteit worden gedomineerd. Het is geen urenquotum voor elke agenda. De trainer laat ruimte voor de sleuteltraining en vult de rest met makkelijk werk dat herhaald kan worden, en kijkt naar totale belasting, acute vermoeidheid, chronische adaptatie en belastingsverschil.

Waarom stijgt de hartslag als het tempo niet verandert?

Bij langdurige inspanning van matige intensiteit beschrijven Coyle en González-Alonso (2001) een drift: vanaf ongeveer 10–20 minuten daalt het slagvolume en stijgt de hartslag, en uitdroging maakt dat groter. Je kunt op hetzelfde tempo of dezelfde watts blijven en de band verlaten. Kijk naar de twee helften, de warmte en wat er gedronken is voordat je beslist dat de zone verkeerd was berekend. Hoe TrainingForever het leest, staat in het artikel over hartslagdrift.

Bronnen en methode

  1. Seiler KS, Kjerland GØ. Quantifying training intensity distribution in elite endurance athletes: is there evidence for an “optimal” distribution? Scandinavian Journal of Medicine & Science in Sports. 2006;16(1):49-56. doi:10.1111/j.1600-0838.2004.00418.x
  2. Seiler S. What is best practice for training intensity and duration distribution in endurance athletes? International Journal of Sports Physiology and Performance. 2010;5(3):276-291. doi:10.1123/ijspp.5.3.276
  3. Foster C, Porcari JP, Anderson J, Paulson M, Smaczny D, Webber H, Doberstein ST, Udermann B. The talk test as a marker of exercise training intensity. Journal of Cardiopulmonary Rehabilitation and Prevention. 2008;28(1):24-30. doi:10.1097/01.HCR.0000311504.41775.78
  4. Coyle EF, González-Alonso J. Cardiovascular drift during prolonged exercise: new perspectives. Exercise and Sport Sciences Reviews. 2001;29(2):88-92. doi:10.1097/00003677-200104000-00009
  5. Karvonen MJ, Kentala E, Mustala O. The effects of training on heart rate; a longitudinal study. Annales Medicinae Experimentalis et Biologiae Fenniae. 1957;35(3):307-315. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/13470504

Cijfers van Seiler en Kjerland (2006) — 11 mannen, 32 dagen, 318 duurtrainingen, hartslagverdeling 75 ± 3 %, 8 ± 3 % en 17 ± 4 %, RPE van de training 76 ± 4 %, 6 ± 5 % en 18 ± 7 %, en lactaat in 60 trainingen: 71 % op 2,0 mmol/L of lager, 7 % tussen 2 en 4, 22 % boven 4 — uit het Crossref-abstract van de eerste DOI. Abstract van Seiler (2010): sporters die 10 tot 13 keer per week trainen, ongeveer 80 % van de trainingen op lage intensiteit gezet op 2 mmol/L lactaat, ongeveer 20 % gedomineerd door hoge intensiteit (intervallen rond 90 % van de VO2max), en geen overtuigend bewijs bij al sterk getrainde sporters dat meer intervallen de prestatie op lange termijn verbeteren. Foster et al. (2008): de praattest volgt de ventilatorische drempel, met een neiging hem als geslaagd te zien als de intensiteit al erboven zit. Coyle en González-Alonso (2001): slagvolume daalt en hartslag stijgt vanaf ongeveer 10–20 minuten, vergroot door uitdroging. Geraadpleegd op 19/11/2026. De band van 60–70 % is de afspraak van vijf zones van de hartslaggids van deze site, geen resultaat van die studies. Het voorbeeld 190/50 is de zone-2-rij van die gids. Beslissingen over omvang zijn traineroordeel. De RPE van 1 tot 10, de zonenkaart, het exporteren van de training naar Garmin, Polar, Suunto, Apple Watch en Coros, en de genoemde maten zijn functies van de huidige site van TrainingForever.

Probeer het met je sporters
Coach meer sporters. Met minder uren beheer. Gratis tot 5 sporters.
Gratis beginnen
JP
Geschreven door
JuanPa

Maker van TrainingForever.

© 2026 TrainingForever. Alle rechten voorbehouden.